Jan Pawe II do Ruchu 安iat這-砰cie


1979 Jasna G鏎a, homilia do s逝瘺y liturgicznej

 

 

6 VI 1979

Homilia Ojca 鈍i皻ego do kleryk闚, nowicjuszy i s逝瘺y liturgicznej na Jasnej G鏎ze podczas pierwszej pielgrzymki do Polski, zapowiadaj帷 w kr鏒kim zdaniu dalsze spotkania z Ruchem 安iat這-砰cie, wymienia jego zasadnicze rysy w formacji ludzi 鈍ieckich.

Niech b璠zie pochwalony Jezus Chrystus!

Moi Drodzy, Moi bardzo Umi這wani!

Ewangelia, kt鏎 s造szymy najcz窷ciej, gdy przebywamy na Jasnej G鏎ze, to w豉郾ie ta, kt鏎 s造szeli鄉y przed chwil, ta, kt鏎a przypomina nam gody weselne w Kanie Galilejskiej. 安. Jan, jako 鈍iadek naoczny, szczeg馧owo opisa wydarzenie kt鏎e mia這 miejsce u pocz徠ku dzia豉lno軼i publicznej Chrystusa Pana. Jest to 闚 pierwszy cud  pierwszy znak zbawczej mocy Chrystusa, kt鏎ego dokona On w obecno軼i swojej Matki oraz swoich pierwszych uczni闚, p騧niejszych Aposto堯w.

Wy tak瞠 zgromadzili軼ie si tutaj jako uczniowie Chrystusa Pana. Ka盥y z Was sta si Jego uczniem przez chrzest 鈍., kt鏎y zobowi您uje nas do rzetelnego przygotowania naszych umys堯w, woli i serc. Dokonuje si to przez katechizacj, katechez  naprz鏚 w naszych rodzinach, z kolei w parafii i w innych 鈔odowiskach. Poprzez katechez poznajemy coraz gruntowniej tajemnic Chrystusa i odkrywamy, na czym polega nasze w niej uczestnictwo. Katecheza nie jest tylko nabywaniem wiadomo軼i religijnych; jest ona wprowadzaniem w uczestnictwo w tajemnicy Chrystusa. Tak wi璚 poznaj帷 Jego  poznaj帷 przez Niego r闚nie i Ojca: „Kto mnie zobaczy, zobaczy tak瞠 i Ojca” (J 14, 9)  stajemy si w Duchu 安i皻ym uczestnikami nowego 篡cia, kt鏎e Chrystus zaszczepi w ka盥ym z nas ju przez chrzest, a umacnia przez bierzmowanie.

To nowe 篡cie, kt鏎ego udziela nam Chrystus, staje si naszym w豉snym 篡ciem duchowym, naszym 篡ciem wewn皻rznym. Odkrywamy wi璚 siebie: odkrywamy w sobie cz這wieka wewn皻rznego z jego w豉軼iwo軼iami, talentami, szlachetnymi pragnieniami, idea豉mi  ale r闚nocze郾ie odkrywamy s豉bo軼i, wady, z貫 sk這nno軼i, egoizm, pych, zmys這wo嗆. Czujemy doskonale, 瞠 o ile pierwsze rysy naszego cz這wiecze雟twa zas逝guj na to, aby je rozwija i umacnia  to drugie musimy przezwyci篹a, zwalcza, przetwarza. W ten spos鏏  w 篡wym kontakcie z Panem Jezusem, w kontakcie ucznia z Mistrzem  rozpoczyna si i rozwija najwspanialsza dzia豉lno嗆 cz這wieka; nosi ona nazw: praca nad sob. Praca ta ma na celu kszta速owanie samego swego cz這wiecze雟twa. O ile w 篡ciu naszym przygotowujemy si do spe軟iania r騜nych prac i zada w takim czy innym zawodzie, to ta praca jedyna zmierza do ukszta速owania samego cz這wieka, jakim jest ka盥y z nas.

To jest bardzo wa積e stwierdzenie. Stwierdzenie to  mo積a powiedzie „odkrycie” dokonuje si w豉郾ie w m這do軼i, w豉郾ie w Waszym wieku. To wszystko, co tutaj powiedzia貫m, jest tylko bardzo zwi瞛造m szkicem. To odkrycie jest ciekawe, wspania貫, jest tak瞠 czym niepokoj帷ym. Wniosek praktyczny: m鎩 kochany Ch這pcze, moja kochana Dziewczyno, nie mo瞠sz zrezygnowa z tego odkrycia, nie mo瞠sz zrezygnowa ze swego wn皻rza. To jest wielkie niebezpiecze雟two, kt鏎e grozi cz這wiekowi zawsze, grozi cz這wiekowi w m這do軼i. ζsk Waszego wieku jest obudzenie cz這wieka wewn皻rznego. Nie mo積a go gasi!

Praca nad sob, o kt鏎ej m闚i, jest jak najbardziej osobist wsp馧prac z Jezusem Chrystusem, na podobie雟two tej, jaka dokona豉 si w uczniach, wybranych przez Niego, gdy zawezwa ich do swojej blisko軼i. Musicie my郵e o sobie w kategoriach uczni闚 Chrystusa. Chrystus wci捫 ma uczni闚, wszyscy jeste鄉y Jego uczniami  je瞠li s逝chamy Jego S這wa, je瞠li je rozwa瘸my, je瞠li si璕amy w g陰b naszego serca, je瞠li Mu to serce otwieramy, je瞠li razem z Nim kszta速ujemy w sobie cierpliwie, wytrwale nowego cz這wieka. Nawet czasem nie zaszkodzi, jak si czasem nad sob zamy郵isz i zmartwisz. Nawet czasem nie zaszkodzi, jak si na siebie zgniewasz. To lepsze, ni gdyby mia lekkomy郵nie prze篡wa swoj m這do嗆 i gubi wielki skarb, wielki, niepowtarzalny skarb, kt鏎y w sobie nosisz, kt鏎ym jeste ty sam  ka盥y, ka盥a. Tego nas uczy Chrystus, tego nas uczy Chrystus o ka盥ym z nas i dlatego Wam, m這dym nie wolno straci z Nim kontaktu, nie wolno zgubi Jego wejrzenia, bo je郵i by to si sta這, przestaniecie wiedzie, kim jeste軼ie, przestaniecie odczuwa, jakim skarbem jest ka盥y z Was, 篡cie ka盥ego z Was, osobowo嗆 ka盥ego z Was  jedyna, niepowtarzalna.

Ewangelia dzisiejsza m闚i o uczcie. Jeste鄉y 鈍iadomi tego, 瞠 nasz Boski Mistrz, wzywaj帷 nas do wsp馧pracy z sob, kt鏎 podejmujemy jako Jego uczniowie, aby sta si Jego aposto豉mi, zaprasza nas niejako do Kany Galilejskiej. Zastawia bowiem przed nami, jak to pi瘯nie i obrazowo wyrazili Ojcowie Ko軼io豉  dwa sto造: st馧 S這wa Bo瞠go oraz st馧 Eucharystii. Praca nad sob, kt鏎 podejmujemy, polega na tym, a瞠by zbli瘸 si do obu tych sto堯w  i czerpa z nich.

Chrystus nie chce, 瞠by鄉y byli g這dni. Chrystus nie chce, 瞠by鄉y byli pu軼i. Chce, 瞠by鄉y byli nasyceni duchowo prawd i mi這軼i przy stole S這wa Bo瞠go i przy stole Eucharystii.

Wiem, moi Drodzy, 瞠 wielu jest w Polsce m這dych ludzi, w waszym wieku i starszych od Was, i chyba m這dszych od Was te, ch這pc闚 i dziewcz徠, kt鏎zy z rado軼i, z ufno軼i, z wewn皻rznym pragnieniem poznania prawdy oraz znalezienia pi瘯nej mi這軼i, zbli瘸j si do sto逝 S這wa Bo瞠go oraz do sto逝 Eucharystii. Przy dzisiejszym naszym spotkaniu pragn uwydatni znaczenie r騜nych form tej tw鏎czej pracy, najbardziej tw鏎czej ze wszystkich, pracy nad sob, kt鏎a pozwala odnajdywa pe軟 warto嗆 篡cia, odnajdywa prawdziwy urok m這do軼i. Wy sami nie wiecie, jak jeste軼ie pi瘯ni w闚czas, kiedy znajdujecie si w zasi璕u S這wa Bo瞠go i Eucharystii. Sami nie wiecie, jacy jeste軼ie pi瘯ni, kiedy obcujecie z bliska z Chrystusem, z Mistrzem, staraj帷 si 篡 w Jego 豉sce u鈍i璚aj帷ej. W ten spos鏏 odkrywacie, 瞠 篡cie ludzkie, na kt鏎ego progu jeszcze stoicie, ma sens, ma bogaty sens, 瞠 jest ono zawsze w ka盥ym z Was i wsz璠zie 鈍iadom i woln odpowiedzi na wezwanie Bo瞠. W ten spos鏏 odkrywacie, 瞠 篡cie ludzkie jest powo豉niem. Ka盥e. 疾 jest okre郵onym powo豉niem.

Niekt鏎zy spo鈔鏚 Was odkryli i odkrywaj, 瞠 Chrystus wzywa ich w spos鏏 szczeg鏊ny do swojej wy陰cznej s逝瘺y, 瞠 chce ich widzie przy o速arzu jako swoich kap豉n闚 lub te na drogach konsekracji ewangelicznej, wynikaj帷ej ze 郵ub闚 zakonnych. W 郵ad za odkryciem tego powo豉nia idzie szczeg鏊na praca, wieloletnie przygotowanie, kt鏎e realizuje si w seminariach duchownych lub w nowicjatach zakonnych.

Pragn tutaj pozdrowi wszystkie seminaria duchowne z ca貫j Polski, seminaria diecezjalne, seminaria zakonne, wszystkich Waszych Prze這穎nych i Wychowawc闚. Sta陰 trosk Episkopatu Polski, kt鏎ej wyrazem jest Komisja do spraw seminari闚, kt鏎ej wyrazem jest Komisja do spraw powo豉, to wszystko, ca陰 t wielk, wspania陰 dzia豉lno嗆, kt鏎 znam z w豉snego do鈍iadczenia; kt鏎a by豉 r闚nie wielkim umi這waniem mojego serca. I pragn ju dzisiaj, chocia b璠 mia okazj uczyni to gdzie indziej jeszcze, ju dzisiaj pragn pozdrowi, przypomnie ten Ruch Bo篡, kt鏎y w oparciu o Ewangeli i Eucharysti ukazuje m這dym, poczynaj帷 ju od dzieci, wspania造 kszta速 Ko軼io豉 砰wego, Ko軼io豉 Ewangelii i Eucharystii, Ko軼io豉 nowego cz這wieka, Ko軼io豉, kt鏎y jest powo豉niem nas wszystkich.

Oby instytucje te – a tak瞠 鈔odowiska, wsp鏊noty, tak bardzo zas逝穎ne w 篡ciu Ko軼io豉 – nie przesta造 przyci庵a m這dych dusz, kt鏎e tylko samemu Odkupicielowi gotowe s odda siebie, a瞠by spe軟i這 si to, o czym tak ch皻nie 酥iewacie: „Chod ze mn zbawia 鈍iat, dwudziesty ju wiek...”

M這dzie zaintonotwa豉 t pie填, na co Papie odpowiedzia:
„Dobrze, 瞠 upomnia貫m si o t piosenk. Nie my郵cie, 瞠 o t jedyn tylko, ale na razie jedna wystarczy”.

Pami皻ajcie, 瞠 ciesz si ka盥ym powo豉niem kap豉雟kim, ka盥ym powo豉niem zakonnym, jako szczeg鏊nym darem Chrystusa Pana dla Ko軼io豉, dla ludu Bo瞠go. Jako szczeg鏊nym sprawdzianem 篡wotno軼i chrze軼ija雟kiej naszych diecezji, parafii i rodzin. I tu dzisiaj razem z Wami ka盥e m這de powo豉nie zawierzam Pani Jasnog鏎skiej i oddaj jako szczeg鏊ne dobro.

Ojciec 鈍i皻y widz帷 transparenty z r騜nymi napisami doda:
„Ciesz si wszystkimi tu zgromadzonymi. Pr鏏uj odczyta, co jest na tych transparentach. Jeden odczyta貫m: «Alumni-穎軟ierze w jedno軼i z Ojcem 鈍i皻ym». Nie mam tu transparentu, ale gdyby by, to by by這 napisane: «Ojciec 鈍i皻y z alumnami-穎軟ierzami». Ju wi璚ej transparent闚 nie czytam, nawet tego, poprzez kt鏎y si m這dzie akademicka cz瘰tochowska upomina – ju do Krakowa j odsy豉m”.

Pami皻ajcie, moi Drodzy, 瞠 ciesz si ka盥ym powo豉niem kap豉雟kim, zakonnym, ka盥ym prawdziwym powo豉niem chrze軼ija雟kim, ka盥ym m這dym cz這wiekiem, kt鏎y swoje 篡cie ludzkie, polskie widzi w pe軟ym 鈍ietle Chrystusa.

Podczas uczty w Kanie Galilejskiej Maryja prosi豉 Syna o pierwszy znak dla nowo瞠鎍闚 i gospodarzy. Niech nie przestaje ta sama Matka prosi za Wami, za ca陰 m這dzie膨 polsk, za ca陰 m這dzie膨 鈍iata, aby w Was okazywa si znak nowej obecno軼i Chrystusa w dziejach.

Wy za, moi Drodzy, zapami皻ajcie dobrze te s這wa, jakie r闚nie Matka Chrystusa wypowiedzia豉 w Kanie Galilejskiej zwracaj帷 si do ludzi, kt鏎zy mieli nape軟i st庵wie wod. Powiedzia豉 im wskazuj帷 na swego Syna: cokolwiek wam rzecze, czy鎍ie! (por. J 2, 5).

I dzisiaj m闚i to samo.
Przyjmijcie te s這wa.
Zapami皻ajcie je.
Wype軟ijcie je!
Amen.

W pielgrzymce do ojczystej ziemi. Jan Pawe II w Polsce 2 czerwca – 10 czerwca 1979. Pary 1979, s. 123-125.