Jan Pawe II do Ruchu 安iat這-砰cie


1972 Poronin homilia

 

 

20 IX 1972

Homilia do moderator闚 krakowskich w Poroninie podczas dnia wsp鏊noty podsumowuj帷ego do鈍iadczenia oaz rekolekcyjnych i wprowadzaj帷ego w roczn prac po-oazow.

Codziennie odmawiamy Sk豉d Apostolski i wypowiadamy w nim te s這wa: Wierz ... w 鈍i皻y Ko軼i馧 powszechny. Nasza epoka zosta豉 w szczeg鏊ny spos鏏 wezwana do wiary w Ko軼i馧 鈍i皻y. Wyrazem tego wezwania sta si Sob鏎 Watyka雟ki II, kt鏎y ca陰 swoj uwag skupi na Ko軼iele. Rozwa瘸nia soborowe dotycz Ko軼io豉 jako prawdy wiary, ale jednocze郾ie dotycz Ko軼io豉 jako 篡wej rzeczywisto軼i. Wiara w Ko軼i馧 odnosi si bowiem nie tylko do tre軼i istniej帷ej poza nami, lecz wraca do ka盥ego z nas i do nas wszystkich. M闚i nam to wyznanie, 瞠 wszyscy i ty, ka盥y, to przecie jest Ko軼i馧. Nie jest on poza tob, poza wami.

砰jemy wi璚 w epoce, w kt鏎ej id帷 za szczeg鏊nym prowadzeniem Ducha 安i皻ego, mamy na nowo odkry wiar w Ko軼i馧 i pog喚bi j. My郵, 瞠 w豉郾ie wiara w Ko軼i馧 i d捫enie do jej pog喚bienia, stoi u podstaw tego ruchu, kt鏎y tutaj dzisiaj wyra瘸 si przez obecnych kap豉n闚, a tak瞠 przez obecnych tutaj 鈍ieckich. Ruch 砰wego Ko軼io豉, to nic innego jak przet逝maczone na j瞛yk naszego 篡cia katolickiego w Polsce wezwanie Soboru Watyka雟kiego II do pog喚bionej i urzeczywistnionej a do ko鎍a wiary w Ko軼i馧.

Jest rzecz znamienn dla waszych wsp鏊not, 瞠 odkrywacie Ko軼i馧 przede wszystkim w ludziach przysz這軼i, w m這dzie篡. W epoce, w kt鏎ej si bardzo wiele krytycznych s康闚 wypowiada na temat m這dzie篡, kiedy si cz瘰to za豉muje nad ni r璚e, okazujecie wasz inicjatyw i do鈍iadczeniem, 瞠 w naszej m這dzie篡, w tej kilkunastoletniej, przeduniwersyteckiej m這dzie篡 szk馧 鈔ednich tkwi jakie olbrzymie pok豉dy dobra, mo磧iwo軼i dobra i zapotrzebowania na to dobro, kt鏎e przynosi Ko軼i馧 i kt鏎e realizuje si w ka盥ym cz這wieku i zarazem ludzkiej wsp鏊nocie. Okazuje si wi璚 dowodnie, 瞠 trzeba mie wiar w m這dzie. Wiara w Ko軼i馧 zamienia si na naszych oczach w jaki spo貫czny proces wiary w m這de pokolenie, to jest w Ko軼i馧 jutra, w Ko軼i馧 przysz這軼i. Oni maj odkry w sobie t rzeczywisto嗆, kt鏎ej na imi Ko軼i馧, lud Bo篡, Cia這 Mistyczne Chrystusa. I maj potwierdzi t rzeczyw isto嗆. A jest to rzeczywisto嗆 bogata, z這穎na z wielu dr鏬, z wielu powo豉. Sob鏎 Watyka雟ki II uczy nas w ca造m swoim magisterium, jak w jedno軼i ludu Bo瞠go ka盥y cz這wiek znajduje swoj w豉sn drog. I ta wsp鏊nota, kt鏎 tworzymy w Chrystusie przez 豉sk, nie tylko nam w豉snych dr鏬 nie odbiera, ale jeszcze lepiej j wyznacza, jeszcze ja郾iej ukazuje, jeszcze pe軟iej indywidualizuje, tak, 瞠 cz這wiek w豉郾ie we wsp鏊nocie i przez wsp鏊not Ko軼io豉 – we wsp鏊nocie i przez wsp鏊not w Chrystusie – najbardziej znajduje siebie i najbardziej siebie potwierdza. Wystarczy si przys逝cha na waszych spotkaniach, na waszych godzinach 鈍iadectwa temu, co m闚i m這dzi, kilkunastoletni ch這pcy i dziewcz皻a o tym, jak prze篡li oaz, jak prze篡li w璠r闚k otwartych oczu, jak prze篡li godzin 鈍iadectwa itd., a瞠by ta wielka prawda stan窸a nam niejako twarz w twarz, 瞠by si pojawi豉 tu przed nami.

I oto wtedy, gdy mo瞠 豉miemy r璚e, gdy my郵imy o m這dzie篡 幢e, nie obwiniaj帷 jej zreszt, tylko my郵帷, 瞠 to jest jaka konsekwencja systemu, pr康闚, epoki, kryzysu cywilizacji, w闚czas przed naszymi oczyma wyrastaj takie 篡we 鈍iadectwa ludzkiej i chrze軼ija雟kiej dojrza這軼i, kt鏎e o Ko軼iele 鈍iadcz i kt鏎e s Ko軼io貫m.

Mam przed oczyma, wok馧 siebie, przede wszystkim kap豉n闚. Tych kap豉n闚, kt鏎zy po tegorocznych oazach spotkali si tutaj, 瞠by raz jeszcze swoje do鈍iadczenia przemy郵e. My郵 wi璚, drodzy Bracia, 瞠 jest to r闚nocze郾ie ogromny bodziec dla naszego powo豉nia kap豉雟kiego, kiedy widzimy, jak 篡je Chrystus w duszach, jak On si w m這dych sercach objawia i potwierdza. W闚czas przez to samo jak gdyby dosi璕amy samego nerwu 篡cia, samej istoty naszego kap豉雟kiego powo豉nia. Przecie my jeste鄉y po to, 瞠by Chrystus rodzi si w duszach i w nich r鏀. Kiedy to si dokonuje i ujawnia, w闚czas nasze powo豉nie kap豉雟kie nabiera jakich nowych warto軼i, tre軼i, na nowo kszta速uje si i gruntuje. Widzimy jego sens, widzimy jego bogactwo. Cieszymy si z tego, 瞠 mo瞠my by kap豉nami i 瞠 mo瞠my s逝篡 ludziom, 瞠 mo瞠my tak s逝篡 m這dzie篡 i tak na 篡wo budowa Ko軼i馧.

Drodzy Bracia, sprawa duszpasterstwa m這dzie篡, apostolstwa m這dzie篡, sprawa ich przysz這軼i, ich ludzkiego i chrze軼ija雟kiego powo豉nia to jest wielka i wspania豉 sprawa. Jest ona tak z wielu powod闚. Mo積a by powiedzie, 瞠 r闚nie z powod闚 humanistycznych: przecie ten m這dy cz這wiek, w豉郾ie w wieku swoich kilkunastu lat najbardziej si tworzy, najwi璚ej decyduje o tym, jakim b璠zie cz這wiekiem w przysz這軼i.

Ale opr鏂z tego s oczywi軼ie powody ewangeliczne. Pan Jezus zwraca si do m這dzie鎍a, pokazywa jemu drog, kt鏎a prowadzi za Nim, za Chrystusem – drog na郵adowania. Pan Jezus zwraca si do wszystkich m這dych dusz przez tego w豉郾ie m這dzie鎍a ewangelicznego. Dlatego okres m這do軼i jest okresem budzenia si wszystkich powo豉 w Ko軼iele i tych powo豉 kap豉雟kich czy zakonnych, o kt鏎e dzisiaj – wedle tradycji suchych dni jesiennych – w ca造m Ko軼iele si modlimy i tak瞠 tych powo豉 鈍ieckich, tych powo豉 chrze軼ija雟kich, powo豉 apostolskich w鈔鏚 laikatu, kt鏎e tak wielk maj wag i takie znaczenie dla 篡cia Ko軼io豉.

Niechaj wi璚 modlitwa wsp鏊na, kt鏎 dzisiaj zanosimy przy tym o速arzu, b璠zie modlitw za nas, kap豉n闚, i niech b璠zie modlitw za m這dzie. Za m這dzie: za to wszystko, co czeka w jej m這dych duszach na przebudzenie; za ten ca造 potencja Ewangelii, 豉ski i Ko軼io豉, kt鏎y ma by wyzwolony; za to wszystko, czemu ma s逝篡 nasze kap豉雟two i przez nasze kap豉雟two ma si wzajemnie wzbogaci. Niech to b璠zie modlitwa o powo豉nia, o powo豉nia w najszerszym, eklezjalnym znaczeniu, jak nas uczy Sob鏎 Watyka雟ki II id帷 za Ewangeli Chrystusa.

Ks. F. Blachnicki, Godziny Taboru. Carlsberg-Lublin 1989, s. 21-24.