Biuletyn Odnowy Liturgii 1 . w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 91-107.

drukuj          
(dokument z oryginaln
numeracj stron)

Zawarto嗆:
I. DOKUMENTY ODNOWY
1. Dekret w sprawie wprowadzenia w Polsce tzw. lekcjonarzy partykularnych
2. Zarz康zenie Episkopatu Polski w sprawie wprowadzenia msza逝 豉ci雟ko-polskiego

II. PROBLEMY ODNOWY
1. Msza 鈍i皻a a budowanie wsp鏊noty – F. Blachnicki
2. Autentyczne zgromadzenie liturgiczne – R. Zielasko
3. Kryzys czy rozw鎩 liturgii wsp鏊noty? – J. Stefa雟ki
4. Terribilis est... (refleksje homiletyczne) – P. Sczaniecki

III. PRAKTYKA ODNOWY
Instrukcja o 酥iewie i muzyce w liturgii mszalnej – T. Bojasi雟ki

IV. KRONIKA ODNOWY
1. Romano Guardini – wspomnienie po鄉iertne – R. Zielasko
2. Nowe czasopismo liturgiczne – R. Z.[ielasko]
3. Zjazd mi璠zynarodowego stowarzyszenia „Pueri Cantores” – J. St.[efa雟ki]
4. Nowy Instytut Muzyki Liturgicznej w Pary簑 – J. St.[efa雟ki]

1 Redaktorem niniejszego biuletynu jest ks. Franciszek   B l a c h n i c k i,   Lublin.

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 91-94

I. DOKUMENTY ODNOWY

1. Dekret w sprawie wprowadzenia w Polsce tzw. lekcjonarzy partykularnych

 Rada do wykonania Konstytucji o 鈍. Liturgii udzieli豉 w pi鄉ie z dnia 31 lipca 1968 r. zezwolenia na wprowadzenie w diecezjach polskich w formie pr鏏y czyta mszalnych, zawartych w zbiorze zatytu這wanym Lectionaria particularia, przeznaczonym na pewne szczeg鏊ne okoliczno軼i (por. „Notitiae” nr 38 oraz „Biuletyn Odnowy Liturgii” nr 4 (1968). Korzystanie z powy窺zego pozwolenia uzale積ione jest od decyzji poszczeg鏊nych biskup闚-ordynariuszy. Szereg biskup闚 wyda這 ju odpowiednie zarz康zenia w tej sprawie. Podajemy poni瞠j dla przyk豉du dekret Metropolity Gnie幡ie雟kiego i Warszawskiego, ks. kard. S.   W y s z y  s k i e g o   z 19.X.1968:

 „Czytanie Pisma 鈍i皻ego w j瞛yku ojczystym podczas liturgii s這wa we Mszach 鈍. z udzia貫m wiernych wywo逝je w ludzie Bo篡m coraz g喚bsze pragnienie pe軟ego otwarcia skarbca biblijnego, zapowiedzianego przez Sob鏎 Watyka雟ki II w Konstytucji o Liturgii 鈍i皻ej w artykule 51.
 Wychodz帷 naprzeciw tym pragnieniom, Konferencja Episkopatu Polski uzyska豉 od Rady do wykonania Konstytucji o Liturgii 鈍i皻ej zezwolenie na wprowadzenie w polskich diecezjach nowych czyta mszalnych w niekt鏎ych okoliczno軼iach. Poniewa pismo Rady uzale積ia od decyzji poszczeg鏊nych biskup闚 wprowadzenie w 篡cie tego zezwolenia, niniejszym dekretem udzielam wszystkim kap豉nom odprawiaj帷ym Msz na terytorium Archidiecezji Warszawskiej prawa korzystania z nowego, za陰czonego do Dekretu, zestawu czyta mszalnych. Teksty czyta nale篡 czerpa z Biblii Tysi帷lecia, stosuj帷 si zarazem do wskaza zawartych w Pouczeniu Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej. Ze wzgl璠u za na cze嗆 nale積 S這wu Bo瞠mu, ksi篹a proboszczowie i rektorzy ko軼io堯w i kaplic zatroszcz si, by perykopy by造 odczytywane z ksi璕i nale篡cie oprawionej i je郵i to mo磧iwe, przeznaczonej wy陰cznie do u篡tku liturgicznego.
 Zgodnie z wytycznymi Rady do wykonania Konstytucji o Liturgii 鈍i皻ej, ksi篹a proboszczowie i rektorzy, kt鏎zy b璠 korzysta z nowego zestawu czyta mszalnych, z這膨 sprawozdanie z pr鏏nego u篡cia czyta i osi庵ni皻ych w tym zakresie rezultat闚, sprawozdanie nale篡 sporz康zi wed逝g wskaz闚ek zawartych w Pouczeniu Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej”.

 W zwi您ku z powy窺zym dekretem Archidiecezjalnym Komisja Liturgiczna w Warszawie wyda豉 nast瘼uj帷e pouczenie szczeg馧owe:

 P o u c z e n i e   n r   9
O stosowaniu nowego zestawu czyta mszalnych na niekt鏎e okoliczno軼i

 Pismo Rady do wykonania Konstytucji o Liturgii 鈍i皻ej z dnia 31 lipca 1968 r., udzielaj帷e zezwolenia na wprowadzenie w diecezjach polskich nowego zestawu czyta mszalnych na niekt鏎e okoliczno軼i, zleca poszczeg鏊nym biskupom ustalenie praktycznych norm korzystania z tego przywileju. W zwi您ku z tym, na mocy dekretu Arcybiskupa Warszawskiego z dnia 19 pa寮ziernika br., niniejsze Pouczenie okre郵a w ni瞠j podanych przepisach obowi您uj帷y w Archidiecezji Warszawskiej spos鏏 stosowania nowego zestawu czyta mszalnych.

  1. Korzystanie lub niekorzystanie z nowego zestawu czyta mszalnych zostawione jest do decyzji kap豉na odprawiaj帷ego Msz 鈍.
  2. Z nowego zestawu czyta wolno korzysta jedynie podczas Mszy 鈍. okre郵onych dla poszczeg鏊nych dzia堯w zestawu za陰czonego przy dekrecie. A mianowicie:
    I   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍i皻ej o Naj鈍i皻szym Sercu – we Mszach wotywnych o Naj鈍. Sercu odprawianych b康 w pierwsze pi徠ki miesi帷a, b康 jako wotywy IV klasy (por. Kodeks Rubryk, nr 387-389).
    II   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍. o Naj鈍. Maryi Pannie, odprawianych w miejscach pielgrzymkowych – we Mszach o Naj鈍. Maryi Pannie tak wotywnych, jak 鈍i徠ecznych, w ko軼io豉ch, kt鏎e s uznane za pielgrzymkowe. Za takie okre郵a si chwilowo w Archidiecezji Warszawskiej: Niepokalan闚 i Miedniewice.
    III   d z i a :
    Czytania we Mszy 鈍. podczas udzielania sakramentu Bierzmowania &n#150; we Mszach wotywnych o Duchu 鈍. (II klasy), w czasie kt鏎ych po ewangelii i homilii udziela si Bierzmowania.
    IV   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍., w kt鏎ej udziela si 鈍i璚e – we Mszach z dnia liturgicznego.
    V   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍. za oblubie鎍闚 – we Mszach wotywnych, w czasie kt鏎ych zawiera si ma鹵e雟two; nie dotyczy to Mszy 鈍i皻ych niedzielnych czy z dnia I klasy, nie dopuszczaj帷ego wotywy za oblubie鎍闚.
    VI   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 瘸這bnej i pogrzebu doros造ch – we wszystkich Mszach odprawianych za zmar造ch wed逝g formularza Requiem, tak瞠 w pogrzebowych i w Dniu Zadusznym.
    VII   d z i a :
    Czytania w czasie pogrzebu dzieci – we Mszach z bie膨cego dnia liturgicznego odprawianych w ramach obrz璠u pogrzebu dziecka, po wprowadzeniu zw這k do ko軼io豉 (por. Coll. Rit., tit. XI, cap. 6, nr 8).
    VIII   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy wotywnej o jedno嗆 chrze軼ijan – w wotywach klasy II, odprawianych za zezwoleniem ordynariusza (Kodeks Rubryk nr 366-367), oraz w tych瞠 wotywach klasach IV, odprawianych w dni IV klasy (por. Kodeks Rubryk, nr 387-389).
    IX   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍. dla dzieci i m這dzie篡 – we Mszach odprawianych w ci庵u roku dla dzieci i m這dzie篡 w niedziele, a tak瞠 w pozosta貫 dni tygodnia (np. z okazji rekolekcji, z wyj徠kiem 鈍i徠 I i II klasy).
    X   d z i a :
    Czytania w czasie Mszy 鈍. dla dzieci i m這dzie篡 na okres wakacji – we Mszach odprawianych z udzia貫m dzieci i m這dzie篡 podczas wakacji letnich.
  3. Z szeregu czyta mszalnych przewidzianych dla poszczeg鏊nych dzia堯w od I do VIII, mo積a ka盥orazowo wybra dowoln lekcj i ewangeli, mo積a te wybra jedn tylko perykop (np. lekcj) zostawiaj帷 drug (w danym wypadku: ewangelia) bez zmiany, jak w Mszale. Przy wyborze perykop, zw豉szcza w Mszach za zmar造ch, nale篡 jednak uwzgl璠ni okoliczno軼i odprawiania liturgii, kt鏎e mog przemawia za wyborem okre郵onego tekstu.
  4. Nowe perykopy dzia逝 IX mo積a stosowa jedynie w oznaczonym tygodniu, od niedzieli pocz患szy. Ze wzgl璠u na zwi您ek tematyczny tych lekcji i ewangelii, nale篡 je czyta 陰cznie w poszczeg鏊nych Mszach.
  5. Perykopy dzia逝 X u這穎ne s tematycznie i nale篡 je r闚nie czyta 陰cznie w tej samej Mszy, z tym, 瞠 celebrans ma do wyboru lekcj z Nowego albo ze Starego Testamentu.
  6. W zasadzie teksty perykop wyszukuje si w Biblii Tysi帷lecia przy pomocy wskaz闚ek dotycz帷ych miejsca, podanych w zestawie. Tylko tam, gdzie po wersetach spotyka si skr鏒 „(Wulg.)” oraz przy lekcjach z Ksi璕i Syracha (Eklezjastyka) nale篡 tekst perykopy odszuka najpierw w Wulgacie, a nast瘼nie odnale潭 jego odpowiednik w Biblii Tysi帷lecia.
  7. Czytanie perykopy poprzedza si tytu貫m, kt鏎ego urz璠owe brzmienie dla poszczeg鏊nych ksi庵 zosta這 podane w Li軼ie Biskup闚 Polskich z 27. I. 1965 r.(WAW 55 (1965) 89). Zgodnie z zawartymi tam wzorcami i tradycj liturgiczn.
    1. nie podaje si nigdy numeracji ksi庵, ani rozdzia逝 i werset闚 (np. m闚i si tylko: Czytanie z Listu 鈍. Paw豉 Aposto豉 do Koryntian).
    2. Ksi璕i Starego Testamentu: Przypowie軼i, Eklesjastesa, Syracha, Pie郾i nad Pie郾iami, M康ro軼i, zapowiada si zawsze: Czytanie z Ksi璕i M康ro軼i. Zapowied ewangelii ma obecnie brzmienie: S這wa Ewangelii wed逝g 鈍. N (WAW 56 (1966) 133).
  8. Zachowa nale篡 r闚nie tradycyjne wst瘼y do perykop:
    1. ewangelicznych Onego czasu...
    2. historycznych W owe dni...
    3. do wypowiedzi prorockich To m闚i Pan B鏬.
    4. do perykop z list闚 apostolskich Bracia lub Najmilszy u 鈍. Paw豉, Najmilsi w listach katolickich, zachowuj帷 te wskazania podane niekiedy w zestawie czyta.
  9. W my郵 dekretu wprowadzaj帷ego nowe czytania, ksi篹a proboszczowie i rektorzy ko軼io堯w i kaplic, kt鏎zy korzysta b璠 z przywileju, z這膨 w Wydziale Duszpasterstwa Kurii Metropolitalnej, w terminie do dnia 28 lutego 1969 r. sprawozdanie wed逝g nast瘼uj帷ego kwestionariusza:
    1. W jakim zakresie zosta造 wprowadzone nowe czytania mszalne?
    2. Jaka jest duszpasterska przydatno嗆 nowych czyta dla kaznodziejstwa i katechizacji?
    3. Kt鏎e z perykop nowego zestawu mo積a by pomin望 ze wzgl璠u na trudno軼i w zrozumieniu i wyja郾ianiu?
    4. Jak przyj瘭i wierni wprowadzenie nowych czyta?
    5. Inne uwagi.
    6.    
(–) Ks. Jerzy   Z a l e w s k i
Przewodnicz帷y Archidiecezjalnej
Komisji Liturgicznej
  (–) † Jerzy   M o d z e l e w s k i
WIKARIUSZ GENERALNY
BISKUP SUFRAGAN WARSZAWSKI

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 94-95

I. DOKUMENTY ODNOWY

2. Zarz康zenie Episkopatu Polski w sprawie wprowadzenia msza逝 豉ci雟ko-polskiego

 110 Konferencja Plenarna Episkopatu Polski, odbyta w Opolu dnia 16 wrze郾ia 1968, w zwi您ku z ukazaniem si nowego msza逝 豉ci雟ko-polskiego, postanowi豉 wyda dalsze zarz康zenia wykonawcze do uchwa造 z 2 wrze郾ia 1965, uzupe軟ionej 5 maja 1966, o wprowadzeniu j瞛yka polskiego do liturgii. W my郵 tego zarz康zenia od pierwszej niedzieli Adwentu 1968 r., mo積a u篡wa j瞛yka polskiego w pe軟ym zakresie przewidzianym przez cytowane uchwa造.

 Tekst zarz康zenia, og這szony w li軼ie pasterskim odczytanym w dniu 24 listopada 1968, brzmi nast瘼uj帷o:

 1. U篡cie msza逝 豉ci雟ko-polskiego do odprawiania Mszy 鈍. dozwala si od Pierwszej Niedzieli Adwentu roku bie膨cego. Gdyby kt鏎a parafia nie otrzyma豉 do tego terminu nowego msza逝 z tekstami 豉ci雟kim i polskim, zacznie u篡wa tej ksi璕i liturgicznej z chwil, gdy j otrzyma, a wi璚 w terminie p騧niejszym.

 2. Od dnia wprowadzenia msza逝 豉ci雟ko-polskiego wolno jest u篡wa polskiego j瞛yka w ca貫j Mszy 鈍i皻ej, odprawianej z czynnym udzia貫m wiernych, za wyj徠kiem kanonu mszalnego. Kanon ma by zawsze odmawiany w j瞛yku 豉ci雟kim.

 3. Msze 鈍i皻e bez udzia逝 czynnego wiernych, nale篡 zawsze odprawia w j瞛yku 豉ci雟kim.

 4. J瞛yka polskiego u篡wa mo積a w zakresie wy瞠j okre郵onym we Mszach 鈍i皻ych 酥iewanych i czytanych z udzia貫m wiernych, gdy kap豉n celebruj帷 Msz 鈍i皻 酥iewan, mo瞠 酥iewa zupe軟ie poprawnie wszystkie teksty polskie wed逝g nut, podanych w mszale, nadto – gdy wierni, a przynajmniej zesp馧 酥iewak闚, s dostatecznie wy獞iczeni, by mogli dobrze, w spos鏏 odpowiadaj帷y godno軼i Naj鈍i皻szej Ofiary, od酥iewa w j瞛yku polskim te cz窷ci Mszy 鈍i皻ej, kt鏎e wed逝g przepis闚 liturgicznych, maj by 酥iewane przez wiernych, bior帷ych udzia we Mszy 鈍i皻ej.

 5. Celem zaznajomienia duchowie雟twa z dostosowaniem dotychczasowych melodii mszalnych do tekst闚 polskich, diecezjalne komisje liturgiczne powinny przeprowadza wyk豉dy dla kap豉n闚.

 6. Nale篡 r闚nie urz康za nauk 酥iew闚 mszalnych z ch鏎ami ko軼ielnymi i z zespo豉mi 酥iewak闚, oraz ze wszystkimi wiernymi, aby umieli 酥iewa te cz窷ci Mszy 鈍i皻ej, kt鏎e ma 酥iewa Lud Bo篡.

 Nie mo積a jednak poprzestawa tylko na poprawnym, czy nawet dobrym 酥iewie kap豉na i wiernych, ani na dok豉dnym zachowaniu rubryk mszalnych. Odnowienie liturgii obejmuje co wi璚ej. Nale篡 wychowywa wiernych do czynnego udzia逝 w 篡ciu liturgicznym. Liturgia bowiem, jak stwierdza Konstytucja Soborowa „jest szczytem, do kt鏎ego zmierza dzia豉lno嗆 Ko軼io豉 i jednocze郾ie jest 廝鏚貫m, z kt鏎ego wyp造wa ca豉 jego moc”.

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 95-96

II. PROBLEMY ODNOWY

F. Blachnicki

1. Msza 鈍i皻a a budowanie wsp鏊noty

 Mo積a czasem znale潭 si w ko軼iele na mszy 鈍i皻ej odprawianej wed逝g wszystkich wymaga soborowej odnowy liturgii (o速arz versus populum, j瞛yk polski, lektor, schola, modlitwa wiernych, poprawny 酥iew ludu, teksty na ekranie), a jednak odpychaj帷ej swoj sztywno軼i i ch這dem. Odnosi si wra瞠nie, 瞠 ani celebrans, ani wierni w gruncie rzeczy nie zrozumieli jeszcze istotnego sensu soborowej odnowy liturgii, bo nie odkryli jeszcze warto軼i i pi瘯na eucharystycznej wsp鏊noty w Chrystusie. W ocenie Mszy 鈍i皻ej nie zdo豉li si jeszcze uwolni od postawy eucharystycznego pragmatyzmu, dla kt鏎ego Msza 鈍i皻a nie jest warto軼i sama w sobie, ale tylko 鈔odkiem do osi庵ni璚ia jakiego celu. Dla kap豉na tym celem b璠zie „sprowadzenie Chrystusa na o速arz”, aby m鏬 by w 鈍i皻ych postaciach przedmiotem adoracji i aby m鏬 by po篡wany w Komunii 鈍. Dlatego ca豉 jego troska koncentruje si w tym, aby Msz 鈍. „odprawi” rite et valide, zgodnie z przepisami rubrycystycznymi. Dla wiernych tym celem b璠zie spe軟ienie obowi您ku religijnego lub wype軟ienie pobo積ej praktyki. W jednym i drugim wypadku Msza 鈍. jako zgromadzenie eucharystyczne nie jest prze篡wana sama w sobie jako warto嗆 i cel.

 Trzeba tu rozwa篡 zasadnicze dla zrozumienia sensu odnowy liturgii pytanie, czy i o ile zgromadzenie eucharystyczne mo瞠 by nazwane celem naszego 篡cia religijnego.

 Z chrze軼ija雟kiego punktu widzenia celem cz這wieka jest w陰czenie si w Bo瞠 plany zbawcze i ich wype軟ienie w swoim 篡ciu. Istot tych plan闚 Boga-Ojca streszcza antyfona na wej軼ie z 23 niedzieli po Zes豉niu Ducha 安i皻ego: „Oto, co m闚i Pan: Ja 篡wi my郵i pokoju a nie udr璚zenia. Wzywa mnie b璠ziecie, a ja was wys逝cham, i sprowadz was do domu ze wszystkich kraj闚 waszego wygnania”. B鏬 pragnie zgromadzi wszystkich ludzi w swoim domu, uczyni z nich sw鎩 lud, swoje dzieci i swoj rodzin. Gromadzenie rozproszonych dzieci Bo篡ch to sens historii zbawienia, kt鏎a osi庵a sw鎩 punkt kulminacyjny w Jezusie Chrystusie, w Jego Tajemnicy Paschalnej oraz w Tajemnicy Zes豉nia Ducha 安i皻ego. Od chwili wype軟ienia si tych tajemnic trwa i trwa b璠zie do ko鎍a czas闚 ich moc. Uobecniaj si one ci庵le w Ko軼iele, w jego misteriach i poprzez uczestnictwo w nich ludzie jednocz si z Ojcem i pomi璠zy sob w jeden lud i jedn rodzin. Dokonuje si to przede wszystkim w zgromadzeniu eucharystycznym. Tutaj ludzie, zgromadzeni w Duchu 安i皻ym, kt鏎y sprawia w ich sercach wiar i mi這嗆, jednocz si z Chrystusem przychodz帷ym w S這wie i Sakramencie i „przez Niego, z Nim i w Nim” wchodz w relacj dzieci璚twa do Ojca Niebieskiego staj帷 si Jego domownikami. R闚nocze郾ie jednocz si pomi璠zy sob, ze wszystkimi uczestnikami zgromadzenia lokalnego i wszystkich innych podobnych zgromadze na ca造m 鈍iecie, staj帷 si wsp鏊not w Chrystusie, koinonia en Christo. W ten spos鏏 w zgromadzeniu eucharystycznym realizuje si i pog喚bia ta wsp鏊nota ludzi z Bogiem i pomi璠zy sob, kt鏎a jest celem ca貫j historii zbawienia. Dlatego mo瞠my powiedzie, 瞠 zgromadzenie eucharystyczne jest ju samo w sobie celem 篡cia chrze軼ija雟kiego i warto軼i sam w sobie.

 Oczywi軼ie, w innym aspekcie, mianowicie w aspekcie eschatologicznym, jest ono r闚nocze郾ie 鈔odkiem do celu. Jest ono bowiem znakiem wskazuj帷ym na ostateczn wsp鏊not, kt鏎a zrealizuje si dopiero u kresu historii zbawienia, w porz康ku zmartwychwstania. Wprawdzie jest ono znakiem skutecznym, kt鏎y sprawia to, co oznacza, ale nie sprawia w formie jeszcze pe軟ej, ostatecznej, i trwa貫j. Zjednoczenie przez Chrystusa i w Duchu 安i皻ym z Ojcem i Ko軼io貫m, kt鏎e si tu dokonuje mo瞠 by w tym 篡ciu ci庵le pog喚biane i doskonalone, mo瞠 by te utracone. Zgromadzenie eucharystyczne jest 鈔odkiem do osi庵ni璚ia zjednoczenia eschatologicznego. B璠帷 鈔odkiem zawiera jednak瞠 ju w sobie to, do czego ma prowadzi i dlatego mo瞠 by ujmowane tak瞠 jako cel 篡cia chrze軼ija雟kiego.

 Wydaje si, 瞠 dopiero takie spojrzenie na Msz 鈍i皻 prowadzi do zrozumienia sensu jej soborowej odnowy. Wszystko bowiem w niej zmierza do tego, aby przywr鏂i Mszy 鈍i皻ej jej charakter spo貫czny, wsp鏊notowy i jej rol w budowaniu wsp鏊noty chrze軼ija雟kiej. Je瞠li si tego nie pojmie, b璠zie grozi這 niebezpiecze雟two wypaczenia odnowy liturgii w kierunku czysto zewn皻rznej reformy rubrycystycznej.

 Wszystkie wysi趾i odnowy liturgii w duszpasterstwie musz wi璚 zmierza w kierunku stworzenia prawdziwego prze篡cia braterskiej wsp鏊noty w Chrystusie. Msza 鈍i皻a musi budowa, wychowywa konkretn wsp鏊not, parafialn czy inn. Msza 鈍i皻a, kt鏎a nie tworzy i nie pog喚bia wsp鏊noty, a wi璚 kt鏎a nie buduje Ko軼io豉 (bo Ko軼i馧 jest wsp鏊not w Chrystusie i dopiero tam si urzeczywistnia, gdzie wciela si w konkretn wsp鏊not) jest w gruncie rzeczy martw Msz 鈍i皻. Wsp鏊nota za chrze軼ija雟ka nie mo瞠 wytworzy si na skutek tylko zewn皻rznej jedno軼i gest闚, s堯w, 酥iew闚 i ryt闚, a wi璚 na drodze jakiej tresury, ale jest ona wewn皻rzn wsp鏊not wiary i mi這軼i, a wi璚 wsp鏊not w Duchu 安i皻ym. Duch 篡wej wiary i mi這軼i wytwarza dopiero w zgromadzeniu bratersk atmosfer, a zewn皻rzne gesty wtedy dopiero staj si kultem sprawowanym „w duchu i w prawdzie”, gdy maj pokrycie w wewn皻rznych postawach.

Ks. Franciszek Blachnicki, Lublin

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 96-99

I. PROBLEMY ODNOWY

R. Zielasko

2. Autentyczne zgromadzenie liturgiczne

 Jeszcze ci庵le odprawianie ofiary eucharystycznej nie jest spraw ca貫go zgromadzenia, ca貫j spo貫czno軼i zgromadzonej na Mszy 鈍i皻ej.

 Mo瞠 najbardziej rzuca si w oczy swoista „atomizacja” zgromadzenia wiernych. Wielu spo鈔鏚 nich traktuje Msz 鈍i皻 nadal jako okazj do prywatnej modlitwy, nierzadko r騜a鎍owej. Kiedy we Mszy 鈍i皻ej uczestnicz kap豉ni, niekt鏎zy z nich odmawiaj „sobie” brewiarz. Ale nawet w闚czas, gdy zgromadzenie wiernych stanowi jak tak wsp鏊not przez wsp鏊n modlitw i 酥iew, cz瘰to dzieje si tak, 瞠 ta wsp鏊nota raczej towarzyszy, niejako „akompaniuje” Mszy 鈍i皻ej sprawowanej przez kap豉na ni j wsp馧odprawia. Zachodzi to zawsze wtenczas, kiedy 酥iewa si lub recytuje inne teksty ni te, kt鏎e w danej chwili by造by najbardziej wskazane. Nie mo積a zaprzeczy, 瞠 niemniej cz瘰te, a mo瞠 nawet najcz瘰tsze jest zjawisko odwrotne: kap豉n odprawia „sobie” Msz 鈍i皻 i nie bierze powa積ie zgromadzenia wiernych. Ujawnia si to przede wszystkim w sposobie recytacji modlitw czy wykonywania 酥iew闚, a nawet czyta w j瞛yku narodowym.Nieuzasadniony po酥iech, po造kanie s堯w, nieliczenie si z odbiorem ze strony zgromadzenia. Odprawianie Mszy 鈍i皻ej ci庵le jeszcze „plecami do wiernych” jest niemal symbolem tego rodzaju postawy. Wiemy ju dzisiaj z pewno軼i, kt鏎ej nam nikt nie odbierze, 瞠 Msza 鈍i皻a to sprawa ca貫go zgromadzenia. Sprawa zgromadzenia jest przedmiotem 篡wej refleksji teologiczno-duszpasterskiej. Ostatnio po鈍i璚ono temu zagadnieniu sporo uwagi w czasopi鄉ie liturgicznym „Gottesdienst”. J霩ef   P a s c h e r   zajmuje si w dw鏂h tre軼iwych, cho kr鏒kich artyku豉ch problemem sk豉du zgromadzenia (Die Gemeinde, „Gottesdienst” nr 19, s. 147-148, oraz Der Vorsteher, tam瞠, s. 148-149), natomiast  G.   G e p p e r t   omawia praktyczny problem, w jaki spos鏏 osi庵n望 wzajemne powi您anie, wi篥 wsp鏊notow w zgromadzeniu, (Liturgie im Blick auf die Gemeinde, tam瞠, s. 149-150 oraz w nr 21, s. 162-163.

 Zgromadzenie eucharystyczne jest znakiem, kt鏎y przedstawia i urzeczywistnia, zgodnie z poleceniem Pana („To czy鎍ie na moj pami徠k”) ow wsp鏊not pielgrzym闚, kt鏎a sprawowa豉 we wieczerniku ostatni wieczerz w „noc, w kt鏎ej zosta wydany”. Wierni w zgromadzeniu eucharystycznym przedstawiaj grono uczni闚 skupionych wok馧 Pana w 闚 wiecz鏎, a jednocze郾ie przedstawiaj wszystkich cz這nk闚 mistycznego Cia豉 Chrystusowego zjednoczonych z G這w tego Cia豉. Do Cia豉 nale膨 wprawdzie tak瞠 nieobecni, ale tylko obecni stanowi wraz z kap豉nem ca這嗆 znaku Eucharystii, wchodz w znak eucharystyczny. By這by bowiem zubo瞠niem znaku Eucharystii dostrzega go tylko w postaciach chleba i wina, o ile kryj Cia這 i Krew Pana. Podstawowym znakiem Eucharystii jest posi貫k, uczta paschalna. Nie ma jednak posi趾u bez uczestnik闚, bez jedz帷ych i pij帷ych. Tak wi璚 ucztuj帷y nale膨 do znaku eucharystycznego. Wynika st康, 瞠 nie wystarcza do uczestnictwa w ofierze eucharystycznej czysto wewn皻rzne wsp馧ofiarowanie: wiara i oddanie (fides et devotio). Fundamentem aktywnego uczestnictwa jest przynale積o嗆 do 鈍i皻ego zgromadzenia i to przynale積o嗆 nie tylko czysto duchowa albo taka, kt鏎a realizuje si za pomoc 鈔odk闚 masowego przekazu radia lub telewizji. Jedno i drugie nie jest prawdziw obecno軼i i prawdziw przynale積o軼i do 鈍i皻ego zgromadzenia.

 Do zgromadzenia, kt鏎e jest spe軟ieniem polecenia Pana: „To czy鎍ie...” nale篡 oczywi軼ie przewodnicz帷y, kt鏎ym jest kap豉n. Jest on znakiem Pana, w nim i przez niego staje si Pan we wsp鏊nocie eucharystycznej widoczny i obecny. Kap豉n sprawuje bowiem Eucharysti in persona Christi, w osobie Chrystusa. Ujawnia si to najbardziej w chwili przeistoczenia, kiedy wymawia s這wa Pana: „to jest Cia這 moje.... to jest Krew moja...”. Trzeba powiedzie, 瞠 te s這wa wymawia Pan przez usta kap豉na. J.   P a s c h e r   wysnuwa z tego faktu przede wszystkim postulat praktyczny: nale篡 liturgicznie podkre郵i wej軼ie kap豉na do zgromadzenia, a tak瞠 moment opuszczenia go. Wydaje si, 瞠 o wiele istotniejszy by豚y postulat, by kap豉n w ca造m zachowaniu podczas ofiary eucharystycznej by o篡wiony 鈍iadomo軼i, 瞠 dzia豉 „w osobie Chrystusa”, 瞠 za Niego m闚i i dzia豉, albo lepiej, 瞠 w nim i przez niego dzia豉 Chrystus.

 Zgromadzenie eucharystyczne nie staje si wsp鏊not bratersk, 軼i郵e zwi您an mi璠zy sob i z kap豉nem na spos鏏 automatyczny, przez sam fakt gromadzenia si w jednym miejscu. G.   G e p p e r t   wychodzi w swym artykule z opisu Mszy 鈍i皻ej w jednej z nadre雟kich parafii wielkomiejskich. Wszystko tam odbywa si zgodnie z prawid豉mi odnowionej liturgii, a jednak ludzie nie czuj si w tym zgromadzeniu zwi您ani ani ze sob, ani z kap豉nem. Nie powstaje prawdziwa wsp鏊nota modlitwy i ofiary. Msza 鈍i皻a odbywa si w atmosferze obco軼i, w jakim znaczeniu nieosobowo i nierodzinnie.

 Autor s康zi, 瞠 tego rodzaju wi篥 mog豉by by wytworzona przez umiej皻nie stosowane wezwania we formie wskaza czy zach皻 (admonitiones). Nale瘸這by przede wszystkim od nich rozpoczyna wsp鏊ne sprawowanie ofiary. Przyj掖 si ju pewien termin na okre郵enie tych wprowadze: statio, chodzi o serdeczne powitanie obecnych po陰czone z podaniem kilku istotnych my郵i odnosz帷ych si do tekst闚 danego dnia, do 鈍i皻ego czy do intencji, w kt鏎ej odprawia si Msza 鈍i皻a. Autor podaje szereg przyk豉d闚 takich odezwa.

 N a   15   n i e d z i e l    p o   Z e s  a n i u   D u c h a    w i  t e g o
W imi Ojca i Syna, i Ducha 鈍i皻ego rozpoczynamy nasz niedzieln Msz 鈍i皻. Jest dzi 15 niedziela po Zes豉niu Ducha 安i皻ego. W czasie przygotowania dar闚 酥iewa b璠ziemy pie填 ..., kt鏎 mo瞠 nie wszyscy znaj i dlatego organy b璠 nam towarzyszy造 nieco mocniej. Kolekt dzisiejsz przeznaczamy na nasz dom starc闚. Niech Pan raczy nam pob這gos豉wi.

 N a   n i e d z i e l    w   c z a s i e   w a k a c y j n y m:
Niech Pan b璠zie z wami wszystkimi. Jest nas tu dzisiaj niewielu i dlatego zjednoczymy si w naszych modlitwach i w ofierze z tymi, kt鏎zy s od nas daleko.

 W i e l k i   C z w a r t e k:
Zebrali鄉y si na Msz 鈍i皻 w ten wiecz鏎, kiedy Ty, Panie Jezu Chryste umy貫 twym uczniom nogi i zasiad貫 z nimi do uczty mi這軼i. To wszystko uczyni貫 z my郵 o krzy簑, kt鏎emu wychodzi貫 naprzeciw. Dlatego chcemy chlubi si Twoim krzy瞠m, w kt鏎ym jest zbawienie i zmartwychwstanie nasze.

 Odezwania tego rodzaju mog poprzedza tak瞠 niekt鏎e momenty akcji liturgicznej, np. Kyrie lub nawet Ewangeli.

 P r z e d   K y r i e:
Na koniec semestru gromadzimy si na Mszy 鈍i皻ej. Dla ka盥ego z nas ma ten miniony semestr swoje w豉sne oblicze. Przed Panem i przed nami samymi chcemy si przyzna do niedbalstwa i winy. Jednocze郾ie chcemy dzi瘯owa Panu za wszelkie poznanie i za wszystko, czego nam udzieli. Wo豉jmy przeto do Niego: Panie, zmi逝j si nad nami...

 P r z e d   e w a n g e l i    10   n i e d z i e l i   p o   Z e s  a n i u   D u c h a    w i  t e g o:
Panie Jezu Chryste, nie kosztuje nas to zbyt wiele przyzna si przed tob do grzech闚. Z 豉two軼i m闚imy: wszyscy jeste鄉y grzesznikami. Ale to s這wo zbyt cz瘰to staje si tanim usprawiedliwieniem, kt鏎e przeszkadza nam pozna ca陰 prawd naszego grzechu i stara si o prawdziwe nawr鏂enie. Dlatego razem z celnikiem wo豉my: „Bo瞠, b康 mi這軼iw mnie grzesznemu”.

 Wskazania i propozycje autora s niew徠pliwie s逝szne i warto軼iowe. Wydaje si jednak, 瞠 problem swoistej obco軼i wzajemnej ludzi obecnych na Mszy 鈍i皻ej, przynajmniej w przypadku liczniejszych zgromadze parafialnych, tkwi znacznie g喚biej w samej naturze i strukturze takich zgromadze eucharystycznych. S one bowiem ze specjalnego punktu widzenia nie wsp鏊notami lecz zbiorami, agregatami. Integracja tego rodzaju zbior闚 to problem, kt鏎y wymaga bardzo zasadniczych przemy郵e oraz poczyna.

Ks. Rudolf Zielasko, Lublin

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 99-100

I. PROBLEMY ODNOWY

J. Stefa雟ki

3. Kryzys czy rozw鎩 liturgii wsp鏊noty?

 Posoborowy rozw鎩 nauk liturgicznych mocno zaakcentowa znak wsp鏊noty. Ko軼i馧 bowiem, jako wsp鏊nota wierz帷ych, jest przede wszystkim obecny, realizuje si i aktualizuje na nowo w danym zgromadzeniu liturgicznym. St康 troska o nale篡t liturgi w鈔鏚 takiej wsp鏊noty jest czym istotnym dla pastoralnych wysi趾闚 Ko軼io豉. Ukazuje to zbiorowa praca: Liturgie der Gemeinde, Wien 1966, Herder, s. 184. Zawiera ona kilka referat闚 wyg這szonych w ramach sympozjum pastoralnego, zorganizowanego w grudniu 1965 roku, pod przewodnictwem ks. kard.   F.   K ö n i g a.

 Prac otwiera artyku  P.   N e u e n z e i t s   Gmina Jezusowa jako wsp鏊nota liturgiczna. Omawia on chrze軼ija雟kie nabo瞠雟two w czasach Jezusa, r騜ne przecie od kultu poga雟kiego czy 篡dowskiego. Autor podaje biblijn teologi gminy. Zaakcentowa mocno r騜nic dw鏂h dar闚 o速arza: chleba i kielicha. Karl   A d a m   (Grundvollzüge der Liturgie) podsumowa wyniki dotychczasowych pr鏏 odnowy liturgii Mszy 鈍. i to osobno od strony liturgii s這wa (czytania, 酥iewy i modlitwy) oraz liturgii ofiary (dzi瘯czynienie, dar chleba i wina). Liturgia s這wa wyra瘸 si w znaku s這wa. St康 w obliczu szerokiego wprowadzania j瞛yk闚 narodowych do liturgii, wzrasta teologiczne i pastoralne znaczenie s這wa. Ignaz   Z a n g e r l e   omawia to w trzech aspektach: j瞛yk w aktualnym 鈍iecie, j瞛yk odnawiaj帷ego si Ko軼io豉 i j瞛yk w odnowionej liturgii.

 J瞛yk zwi您any jest z cz這wiekiem danego czasu oraz 鈔odowiska, kt鏎e podlega zmianom. Nawet gdy tre嗆 pozostaje ta sama, spos鏏 jej przedstawiania musi ulega zmianom. Narodowy za j瞛yk liturgiczny, r騜ny przecie od literackiego czy potocznego, potrzebuje swego okresu adaptacji i okresu przyj璚ia. Teologi symbolu w 篡ciu gminy zajmuje si  A.   H u l d e n f e l d,   a   B.   M e y e r   daje pastoralne kompendium z zakresu wp造wu sakrament闚 na budowanie wsp鏊noty. Dla ca這軼i wspomnie nale篡 o dw鏂h pozosta造ch artyku豉ch omawiaj帷ych zadania muzyki ko軼ielnej oraz zasady kszta速owania przestrzeni w ko軼iele w obliczu reformowanej liturgii.

 Przypatrzmy si nieco szerzej rozdzia這wi traktuj帷emu o kryzysie liturgii wsp鏊noty. Zawarte tu wypowiedzi maj charakter wolnej trybuny i s utrwaleniem dyskusji szerokiego grona uczestnik闚 sympozjum.

 Obserwowany kryzys dotychczasowych form pracy duszpasterskiej jest dwojakiego rodzaju. Najpierw ze strony samej liturgii i jej wykonywania. Wsp馧czesny, uprzemys這wiony cz這wiek, wzrastaj帷y w kulturze masowych 鈔odk闚 audiowizualnych, nie rozumie wielu form 篡cia liturgicznego. Symbolika znak闚 jest dla niego cz瘰to nieczytelna. To co najwa積iejsze, cz瘰to jest obce. Obserwuje si du瞠 przywi您anie do spraw drugorz璠nych: melodii, szat, postaw zewn皻rznych, tzw. musztry liturgicznej itp. Pewn trudno嗆 sprawia tak瞠 niejednokrotnie ju dzi misyjny charakter naszej pracy. J瞛yk liturgiczny jest niedoskona造, zw豉szcza, gdy jest wyrazem ducha i kultury zupe軟ie obcej naszym czasom. Szokuj帷e jest wprost, gdy wierny modli si s這wami niekt鏎ych psalm闚 z formularzy mszalnych prosz帷 o zemst czy zniszczenie nieprzyjaciela, bior帷 wyimek psalmu z kontekstu i rozumiej帷 go dos這wnie. Ub鏀two 酥iew闚 narodowych, brak pie郾i nie jest r闚nie czynnikiem budz帷ym optymizm.

 Drugi aspekt kryzysu, to kryzys ze strony gminy. Socjologia wskazuje nam na wiele trudno軼i w budowaniu spo貫czno軼i zwartej. „Ko軼i馧 s逝chaj帷y” w swej tradycyjnej tre軼i ulega przemianom. Nast瘼uje proces tzw. demokratyzacji fundamentalnej. Nigdy jeszcze w historii ludzko軼i pojedynczy cz這wiek nie dysponowa tak rozpi皻o軼i wolno軼i decyzji jak dzisiaj. St康 „liturgia kleru” jest najwi瘯szym niebezpiecze雟twem dla ka盥ej wsp鏊noty, tak瞠 ze wzgl璠u na swe nalecia這軼i monarchistyczne. Szans powodzenia b璠zie tu mia這 soborowe szukanie nowego dialogu z Bogiem i ludzi mi璠zy sob.

 Wielkie parafie miejskie s fikcj wsp鏊not. Ma貫 o鈔odki parafialne maj jeszcze mo磧iwo嗆 tworzenia wsp鏊noty. Ratunek dla du篡ch parafii le瘸豚y w tworzeniu podstruktur organizacyjnych (zesp馧 dzielnicy, bloku, obszaru s御iedzkiego itp). Obecnie odczuwa si niewystarczalno嗆 administracyjnych parafii terenowych i konieczno嗆 odnalezienia wsp鏊noty Ko軼io豉, gdzie Eucharystia i liturgia s這wa maj swe centralne miejsce. Inaczej niepog喚biona wsp鏊nota napotka na siln konkurencj „atrakcyjniejszych” wsp鏊not organizacyjnych (klub闚, zwi您k闚, organizacji itp.), silniejszych brakiem anonimowo軼i w鈔鏚 swych cz這nk闚.

 Utrudniaj budowanie wsp鏊noty nie zawsze zadowalaj帷e praktyki wierz帷ych, odno郾ie ich obecno軼i na Mszy 鈍. i uczestnictwa, zw豉szcza sakramentalnego. Wymowa statystyk jest bolesna, odziera z mira篡 wyobra瞠 o 豉twych sukcesach, pokornie uczy i zobowi您uje do szukania nowych dr鏬 dla starych, ale wiecznych prawd.

 Dyskusja nie by豉 oczywi軼ie jednostronna. Ukaza豉 tak瞠 pozytywy nowej sytuacji, owoce nowego zapa逝 i nowej 鈍iadomo軼i. Kryzysy s, ale s to kryzysy wzrostu i to w豉郾ie poprzez ukazanie nawet bolesnej prawdy, aby tym 豉twiej odczyta znaki czasu. Reforma liturgiczna nie jest bowiem rozpoczynaniem od nowa. Jest dalszym ci庵iem, spotykaj si w niej nova et vetera, jest budzeniem nowego, 鈍ie瞠go zapa逝 i odpowiedzialno軼i w s逝瘺ie wsp鏊noty, na drodze do Boga. Ta rzetelna troska o dobro wsp鏊ne jest mocnym walorem tej ksi捫ki. Aktualno嗆 i pastoralny charakter publikacji zapewni 篡czliwy odbi鏎 wielu czytelnik闚 tak瞠 i w naszym kraju, gdy wiele austriackich spostrze瞠 jest analogicznych do polskiej rzeczywisto軼i.

Ks. Jerzy Stefa雟ki, Lublin

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 100-102

I. PROBLEMY ODNOWY

P. Sczaniecki

4. Terribilis est... (refleksje homiletyczne)

 Zamiarem naszym jest om闚i nr 9-ty serii Assemblées du Seigneur, Bruges 1964, po鈍i璚ony dedykacji ko軼io豉. Wzmiankowane wydawnictwo zwr鏂i這 ju na siebie uwag kaznodziej闚, kt鏎ym chce s逝篡. Osobliwa to pomoc. Przyczynia wiele pracy, wymaga rzetelnego wysi趾u. Sam zamys imponuje swym rozmachem. Zasadniczo ka盥a uroczysto嗆, niedziela, a nawet formularze z commune sanctorum otrzymuj opracowanie w postaci stustronicowej ksi捫ki w formacie du瞠j 鏀emki. Przyszed ju czas dojrzalszej refleksji, a nawet mo積o嗆 oceny, skoro mamy przed oczyma znaczn cz窷 wykonanego planu. Nr 9-ty, o kt鏎ym b璠zie mowa, zas逝guje na uwag przez wielki temat po鈍i璚enia ko軼io豉. Zeszyt jest charakterystyczny dla wydawnictwa, wi璚 zreferowanie go pozwoli uj望 idee przewodnie ca這軼i i ciekaw metod post瘼owania.

 Na ca這嗆 zeszytu sk豉da si siedem wypowiedzi autor闚. Na wst瘼ie redakcja Assemblées du Seigneur przedstawia swych wsp馧pracownik闚. Ponownie imponuje rozmach inicjatywy: w鈔鏚 autor闚 jest Francuz, Hiszpan, Flamand i Belgowie. Ka盥y z nich o鈍ietla zagadnienie w inny spos鏏, zaprasza do budowania syntezy. W豉軼iwym przedmiotem opracowa jest formularz mszalny i jego sk豉dniki.   M a l d o n a d o   A r e n a s,   kierownik Instytutu Pastoralnego Uniwersytetu w Salamanca przedstawia dzieje obrz璠u dedykacji. Praca ta jest cenna, bo ostatnio wydane 廝鏚豉 znacznie zdezaktualizowa造 istniej帷 literatur przedmiotu.   M.   A n d r i e u   wyda Ordines Romani (4 t.), a   C.   V o g e l   – Pontyfika romano-germa雟ki z X w. (r. 1953). Z t chwil straci這 znaczenie nawet tak znakomite osi庵ni璚ie jak praca mnich闚 z Maria-Laach, kt鏎zy z okazji 800-setnej rocznicy po鈍i璚enia swej bazyliki, wydali ksi捫k pt. Enkainia. (Düsseldorf 1956). Podobnie zdystansowany zosta artyku   S.   B e n z a   w Lexikon für Theologie und Kirche. W chwili obecnej opracowanie, kt鏎e da   A r e n a s,   jest bodaj najlepsze. Nasuwa si tu refleksja o historii jako nauce pomocniczej liturgisty. Znaczenie to maleje. Sto lat temu powa積ie zagra瘸 b陰d archeologizmu i dzi jeszcze kojarzy si idea reformy liturgicznej z przywracaniem form pradawnych. Niemniej problem istnieje: nadal liturgi軼i zwracaj si do historii, szukaj帷 w niej odpowiedzi na przer騜ne pytania. W omawianym przez nas wypadku, rzut oka w przesz這嗆 wyja郾i w pewnej mierze genez zagadnienia.

 Zasadniczy jednak trzon ca這軼i stanowi om闚ienia czyta mszalnych i dwa nast瘼ne studia, biblijne i patrologiczne. Apokalipsa, tak trudna, ukazuje nowe tre軼i. My郵 wst瘼uje ku g鏎ze kontempluj帷 Jeruzalem Nowe jako wizj pokoju. Niezaprzeczenie pozytywnym jest sta造 zwrot w stron Pisma 鈍. Dotycz go ex professo prace o lekcji i Ewangelii, a nadto nast瘼na, kt鏎   M.   F r a e y m a n   po鈍i璚i uduchowieniu idei 鈍i徠yni w listach 鈍. Paw豉. Autor wprawia w pewne zak這potanie nadmiarem tre軼i, kt鏎e p造n ze znanych przecie tekst闚. Na szcz窷cie, kwestia ta powraca w studium patrologicznym   Ph.   R o u i l l a r d a,   czy lepiej jeszcze w refleksjach dominikanina   O.   B o n d u e l l e,   czy wreszcie w do鈍iadczeniach proboszcza z Bouverie,   L.   H e u s c h e n a.

 Jest w tym swoista pedagogika. Wpierw kaznodzieja ma prze篡 Ko軼i馧 – ten przez wielkie K, je郵i ma innych naucza o Ko軼iele. Ko軼i馧-budynek jest tylko znakiem widzialnym i obietnic tych 豉sk, kt鏎e tu mo積a czerpa. 安i皻o嗆 tego ko軼io豉-budynku jest relatywna, zale積a od spo貫czno軼i – owej Assemblée du Seigneur, kt鏎ej s逝篡 jako pomieszczenie. Ona to jako Cia這 mistyczne Jezusa Chrystusa jest mieszkaniem i 鈍i徠yni Boga. W analogiczny spos鏏 przybytkiem Boga 篡wego jest, a przynajmniej powinien by cz這wiek. W tej dziedzinie wypowiedzi 鈍. Paw豉 nie dopuszczaj dwuznaczno軼i (por. 1 Kor 3, 16-17 i 6, 19-20; 2 Kor 6, 16; Ef 2, 19-22). Przemy郵enie tych tekst闚 owocuje w kaznodziejstwie, gdy domaga si kultu wewn皻rznego, wewn皻rznej ofiary, komunii duchowej, jednym s這wem udzia逝 g喚bi cz這wieka w jego religijnym 篡ciu, z g這szeniem i s逝chaniem kazania w陰cznie.

 Pojawienie si tych kwestii w podr璚zniku kaznodziejstwa jest symptomatyczne. Tymczasem tego bezwzgl璠nie wymagaj nowe czasy. Kaznodzieja powinien asymilowa nauk o Ko軼iele – r瘯 ludzk uczynionym, i zwi您ku, jaki go 陰czy z tym, kt鏎ego nie uczyni豉 r瘯a ludzka.

 Zapotrzebowanie na takie nowe kaznodziejstwo jest ogromne. Ludzie stworzeni na to, aby poznali Boga, s gotowi s逝cha i przyj望 nauk o Bogu buduj帷ym sobie i po鈍i璚aj帷ym wiekuiste mieszkanie. Jak瞠 dalecy tu jeste鄉y od tuzinkowych moralizowa, od tego, 瞠 „co si powie”. Kazanie odnajduje swe poczesne miejsce w prawdziwej teologii.

 W skupieniu czytamy na koniec komentarz do Ewangelii o Zacheuszu. Napisa go   A.   M.   C o c a g n a c,   dominikanin, dyrektor tak bardzo dyskutowanego pisma „L'Art sacré”. Autor akcentuje to, co na og馧 uchodzi這 uwagi. Ka盥a stronica przynosi kapitalne spostrze瞠nia; budzi refleksje, inspiruje…. A przecie nie jest to na pewno gotowa homilia. Zanadto biblijna z pocz徠ku, niesforna pod koniec. To prawda, 瞠 swobod przypomina wypowiedzi augusty雟kie. W tym tkwi du瘸 warto嗆: homilia jest osobliwym rodzajem, kt鏎y wyra幡ie musi si odr騜nia od kunsztownych struktur literackich. Powinna si jednak trzyma zar闚no Ewangelii, jak liturgii i naszej sytuacji 篡ciowej.

 Zawiod豉 wi璚 ostatnia nadzieja. W 9-tym zeszycie Assemblées du Seigneur nie znale幢i鄉y gotowej homilii na dzie po鈍i璚enia Ko軼io豉. Czy to nie dosy, aby zdyskwalifikowa przedsi瞝zi璚ie? Dotkn瘭i鄉y tu mo瞠 istoty zagadnienia. Mniej wtajemniczonych razi, 瞠 tak apetyczne wydawnictwo w rezultacie raczy nas p馧fabrykatem. Nie mamy czasu na dopracowanie do ko鎍a'. To prawda, ale te p豉cimy ju wysokie rachunki, bo zagubili鄉y umiej皻no嗆 „dalszego” przygotowania. Ks.   Jan   R o s t w o r o w s k i   mawia, 瞠 przygotowuje kazanie ca貫 篡cie i 5 minut. W ten spos鏏, rozr騜nia trafnie dwa r騜ne aspekty jednej sprawy, kt鏎a wraca na my郵 podczas lektury Assemblées du Seigneur. Wdra瘸 ona w pewien spos鏏 my郵enia, ukazuje 廝鏚豉, wprowadza w specjalny 鈍iat my郵owy. Jest to pomoc w dalszym przygotowaniu kaznodziei. Assemblées ukazywa造 si bez jakiego z g鏎y zamierzonego porz康ku, po prostu wtedy, gdy by造 gotowe. Wtedy te w豉軼iwie powinny by czytane, studiowane, przemodlone, jednym s這wem asymilowane. Gdy przyjdzie bezpo鈔ednia potrzeba wyg這szenia homilii, ufa mo積a, 瞠 starczy ju niewiele, aby j nale篡cie przygotowa.

 W ten spos鏏 patrzymy na kilkadziesi徠 zeszyt闚 Assemblées du Seigneur. Seria zosta豉 zawieszona i ju od roku nie wychodzi, chocia wcale nie da豉 ca這軼i. Decyzja taka zapad豉 w zwi您ku z szybkim post瘼em reformy liturgicznej, kt鏎a rozci庵nie si przecie r闚nie na obchody roku ko軼ielnego. Redakcja nie trwoni si na nieu篡teczne prace, przeciwnie przygotowuje ju pomoce potrzebne w przysz這軼i. Niedoko鎍zona seria, a nawet samo przerwanie wydawnictwa jest bardzo znamiennym dowodem uwra磧iwienia na g這s czasu. Zazdro軼imy tym, kt鏎ych sta na to. Bierzmy od nich wszystko, co po篡teczne.

O. Pawe Sczaniecki OSB, Tyniec

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 102-105

III. PRAKTYKA ODNOWY

T. Bojasi雟ki

Instrukcja o 酥iewie i muzyce w liturgii mszalnej

 Komisja dla Spraw Muzyki i 如iewu Ko軼ielnego Archidiecezji Warszawskiej przygotowa豉 szczeg馧ow i praktyczn instrukcj o 酥iewie i muzyce w liturgii mszalnej, w oparciu o Instrukcj o muzyce w 鈍i皻ej liturgii z dnia 5. III. 1967 r.

 Podajemy poni瞠j tekst tej po篡tecznej instrukcji (z niewielkimi skr鏒ami):

 I. Om闚iona zostanie najpierw   M s z a    w i  t a    p i e w a n a,   tzn. taka, w kt鏎ej celebrans 酥iewa modlitwy mszalne (oracje), prefacj, zako鎍zenie kanonu, modlitw Pa雟k oraz rozes豉nie wiernych wraz z b這gos豉wie雟twem.

 A.   C z   c i   s t a  e.   Cz窷ci sta貫 Mszy 鈍. powinny by 酥iewane zasadniczo przez lud uczestnicz帷y we Mszy 鈍. Mo積a wykorzysta dowolne melodie, byleby by造 one zatwierdzone przez odpowiedni w豉dz (Komisja dla Spraw Muzyki i 如iewu Ko軼ielnego Arch. Warszawskiej, lub analogiczna innej diecezji). W naszej archidiecezji wierni powinni jednak wszyscy zna II Msz ks.   I.   P a w l a k a,   kt鏎a jest r闚nie 酥iewana w innych diecezjach polskich i tej Mszy nale篡 nauczy we wszystkich parafiach arch. warszawskiej. Melodi zalecan do 酥iewania Wyznania Wiary jest opracowanie ks.   W.    w i e r c z k a   opublikowane w najnowszym wydaniu 酥iewnika ks.   S i e d l e c k i e g o.

 Cz窷ci sta貫 Mszy 鈍. mo瞠 r闚nie 酥iewa ch鏎 parafialny w uk豉dzie wielog這sowym. Nie ma jeszcze wielu kompozycji tego rodzaju, ale czyni si starania, by brakowi temu jak najrychlej zaradzi. W zwi您ku z tym zach璚a si kompozytor闚, 瞠by opracowywali melodie do tekst闚 sta造ch Mszy 鈍. zgodnie z obowi您uj帷ymi przepisami liturgicznymi (bez powtarza s堯w lub poszczeg鏊nych cz窷ci zda i zwrot闚) i 瞠by zg豉szali je do Komisji Muzycznej celem zatwierdzenia i rozpowszechnienia warto軼iowych utwor闚. Potrzebne s Msze wielog這sowe w r騜nych uk豉dach i o r騜nym stopniu trudno軼i a wi璚: 2 g. r闚ne, 3 g. r闚ne, 4 g. r闚ne (m瘰kie), 3 g. mieszane, 4 g. mieszane (豉twe i bardzo ambitne). Na razie wykorzysta mo積a do 酥iewania Kyrie odno郾 cz窷 jakiej Mszy 豉ci雟kiej, kt鏎 ch鏎 ma w swoim repertuarze.

 Instrukcja o muzyce w 鈍i皻ej liturgii z dn. 5. III. 67 w p. 34 zwraca jednak uwag, 瞠by 酥iew ch鏎u wielog這sowego nie odsun掖 ca趾owicie wiernych od 酥iewu w czasie Mszy 鈍. Nale篡 wi璚 rozdziela ch鏎owi i wiernym poszczeg鏊ne cz窷ci, zmieniaj帷 uk豉d kombinacji w rozmaity spos鏏, 酥iewaj帷 na przemian niekt鏎e cz窷ci wielog這sowe, niekt鏎e za na jeden g這s przez wszystkich. W tych wypadkach nale篡 pami皻a, 瞠 wypada, aby Wyznanie Wiary 酥iewali wszyscy wsp鏊nie, a przynajmniej nale篡 zapewni ludowi stosowny udzia w tym 酥iewie. 安i皻y za obowi您kowo ma by 酥iewane przez lud razem z kap豉nem, gdy jest to zako鎍zenie prefacji.

 B.   C z   c i   z m i e n n e.   Cz窷ci zmienne Mszy 鈍. przeznaczone s do wykonywania raczej przez specjalnie wyodr瑿nion do tego grup wiernych tzw. schol. Nie musi to by du瘸 grupa, ale bardzo jest wskazane, by grup takich w ko軼io豉ch by這 wi璚ej, by w niedziel na ka盥ej Mszy wykonywane by造 cz窷ci zmienne przez odpowiedni grup (dobrze jest wykorzysta do tego ju istniej帷e przy ko軼io豉ch grupy, jak np. dzieci z katechizacji, m這dzie. 砰wy R騜aniec, i „przydzieli” im odpowiedni godzin Mszy 鈍. np. dzieci na Mszy szkolnej, 砰wy R騜aniec na Mszy wieczornej etc.). Do 酥iewania cz窷ci zmiennych mo積a r闚nie wykorzysta ch鏎 wielog這sowy (np. na sumie), nie nale篡 w takim wypadku ogranicza 酥iewu do recytacji jednog這sowej, gdy mo瞠 to niewprowadzonych we w豉軼iwe zrozumienie liturgii ch鏎zyst闚 zrazi.

 Do 酥iewania cz窷ci zmiennych mo積a zastosowa kt鏎ykolwiek z ton闚 melodii gregoria雟kiej (wg Liber usualis s. 112 ns.). Mo積a r闚nie cz窷ci te 酥iewa wg melodii opracowanych przez ks.   Z.   B e r n a t a,   ks.   S.   K o c z  b a,   lub   ks.   Z.   P i a s e c k i e g o.   W najbli窺zym czasie opracowane b璠 r闚nie melodie w uk豉dzie wielog這sowym, w r騜nych wersjach, do 酥iewania cz窷ci zmiennych.

 C.    p i e w y   k a p  a  s k i e.   如iewy celebransa (oraz odpowiedzi na nie) kap豉ni powinni wykonywa wg melodii umieszczonych w nowym Mszale 豉ci雟ko-polskim. I tak:

 1.   P o z d r o w i e n i e   Pan z wami 酥iewa mo積a wg trzech wersji (strony 177, 178, 179 w nawiasach kwadratowych na ko鎍u Msza逝). Proponuje si, 瞠by melodi pierwsz stosowa w niedziele i 鈍i皻a: drug w dni powszednie i w czasie Mszy 瘸這bnych (nie jest to jednak wi捫帷e!); trzecia melodia, mniej znana, mog豉by by 酥iewana przez dobrych 酥iewak闚 w czasie specjalnych uroczysto軼i.
 Przy 酥iewaniu modlitw (wszystkich trzech, a wi璚: kolekty, nad darami i po Komunii) nale篡 zwraca uwag na znak krzy瘸 i gwiazdki, kt鏎e to znaki s umieszczone w ka盥ej modlitwie i wskazuj gdzie stosowa odpowiednie opuszczenie melodii. Dop鏦i nie opanuje si pami璚iowo pe軟ych tekst闚 konkluzji, dobrze b璠zie je przepisa i umie軼i je na o速arzu, (s one na s. XVI)
 2.   M o d l i t w a   w i e r n y c h   (Oratio fidelium) nie musi by 酥iewana, ale 酥iewa j mo積a.
 3.   P r e f a c j    nale篡 酥iewa dok豉dnie z nut (jest tylko jeden ton, a nie jak dawniej tonus festivus i ferialis). Przypomnie przy tym nale篡, 瞠 ...przez wszystkie wieki wiek闚. Amen. jest zako鎍zeniem modlitwy nad darami, a prefacja rozpoczyna si od oddzielnego pozdrowienia Pan z wami 酥iewanego nieco inaczej ni pierwsza wersja pozdrowienia przed oracj (str. [177]).
 4.   K a n o n   jest zasadniczo modlitw czytan, ale mo瞠 by r闚nie 酥iewany, bez specjalnego pozwolenia. Wskazane jest jednak zachowa 酥iew Kanonu na wi瘯sze „okazje” (鈍i皻a wi瘯sze, odpusty, uroczysto軼i). Per Ipsum po 豉cinie wg Msza逝.
 5.   M o d l i t w    P a  s k    w j瞛yku ojczystym poprzedza wst瘼 酥iewany przez celebransa. Ojcze nasz powinni 酥iewa wszyscy uczestnicz帷y we Mszy 鈍. Embolizm 酥iewa sam kap豉n (bez organ闚). Po zako鎍zeniu prze豉muje Hosti i 酥iewa Pok鎩 Pa雟ki... jak we Mszale jest napisane.
 6.   Z a k o  c z e n i e   Mszy 鈍., na kt鏎e sk豉da si: pozdrowienie, b這gos豉wie雟two i odes豉nie wiernych, 酥iewa mo積a na dwa sposoby. Je瞠li wybiera si melodi pierwsz, najlepiej poprzedzi b這gos豉wie雟two pozdrowieniem r闚nie wg pierwszej melodii (str. [177]) rozes豉nie za wiernych najbardziej odpowiednie b璠zie pierwsze (z alleluia w oktawie Wielkanocnej), lub drugie (na motywie XI Mszy). Drugie b這gos豉wie雟two winno poprzedzi pozdrowienie wg drugiego tonu (str. 178), a rozes豉nie wiernych wg melodii trzeciej (motyw VIII Mszy gregoria雟kiej).
 7.   Je瞠li to mo磧iwe do wykonania czynno軼i liturgicznej przeznaczonej do 酥iewu nale篡 wybra kap豉na, kt鏎y jest w 酥iewie bieglejszy. Je瞠li takiego nie ma, 酥iewy trudniejsze mo積a zast徙i recytacj.

 D.   P i e  n i   r e l i g i j n e   w czasie Mszy 鈍. Instrukcja o muzyce w 鈍i皻ej Liturgii dopuszcza mo磧iwo嗆 酥iewania religijnych pie郾i ludu w czasie Mszy 鈍. (punkt 32, 36); istnieje nawet mo磧iwo嗆 zast徙ienia 酥iew闚 na wej軼ie, ofiarowanie i Komuni innymi pie郾iami, z tym jednak zastrze瞠niem, 瞠by pie郾i te odpowiada造 tre軼i odno郾ym cz窷ciom Mszy 鈍., 鈍i皻u i okresowi liturgicznemu, oraz by by造 zatwierdzone do takiego u篡cia przez kompetentn w豉dz terytorialn. Zestaw takich pie郾i jest ju opracowany i w nied逝gim czasie zostanie przez Podkomisj Muzyczn Episkopatu Polski rozes豉ny do diecezji polskich na okres pr鏏ny, a p騧niej b璠zie wydany, specjalny 酥iewnik mszalny, zawieraj帷y pe軟y zestaw pie郾i i zwrotek nadaj帷ych si do 酥iewania zgodnie z pkt. 32 Instrukcji. Obecnie po przerecytowaniu cz窷ci zmiennych (lub przed na wej軼ie) mo積a w czasie Mszy  鈍. 酥iewa znane i odpowiednie pie郾i ludowe religijne na pocz徠ku Mszy, na ofertorium, na Komuni i na ko鎍u Mszy.

 W zwi您ku z powy窺zym przypomina si, 瞠 wykorzystywanie do 酥iewania w czasie Mszy 鈍. tzw. piosenek religijnych (typu O.   D u v a l a,   S.   S o u r i e[ r e]   itp.) jest niezgodne z przepisami liturgicznymi. Piosenki religijne spe軟iaj swoj donios陰 rol w innych momentach, jak np. w czasie spotka m這dzie穎wych, przy ogniskach, na wycieczkach, w czasie katechizacji, a nawet na organizowanych specjalnie w ko軼iele godzinach muzyki religijnej lub nabo瞠雟twach S這wa Bo瞠go (por. pkt 53 Instrukcji).

 E.   G r a   n a   i n s t r u m e n t a c h   m u z y c z n y c h   w czasie Mszy 鈍. Instrumenty muzyczne do akompaniamentu towarzysz帷ego 酥iewom wiernych, jak r闚nie do gry solowej s wg Instrukcji bardzo po篡teczne. Na pierwszym miejscu stoi tradycyjny ko軼ielny instrument muzyczny, jakim s organy. Akompaniament (pkt. 64) nie powinien jednak by zbyt g這郾y, 瞠by nie zag逝sza 酥iewu wiernych, lecz podtrzymywa w豉軼iw melodi, utrzymywa rytm i jednoczy wszystkich. Je瞠li za chodzi o gr solow, to Instrukcja przewiduje tego rodzaju gr na samym pocz徠ku Mszy (zanim kap豉n przyb璠zie do o速arza), na ofiarowanie, o ile nie 酥iewa si w闚czas pie郾i, podczas Komunii 鈍. i na ko鎍u Mszy 鈍., podczas wychodzenia wiernych z ko軼io豉 (pkt. 65). Przypomina si, 瞠 przepis zabraniaj帷y gry solowej na organach w czasie Adwentu, Wielkiego Postu oraz w czasie Oficjum i Mszy 鈍. za zmar造ch pozostaje w dalszym ci庵u w mocy i powinien by przestrzegany (pkt. 66).

 Gra na innych instrumentach w czasie Mszy 鈍. jest w zasadzie dopuszczalna, jednak Instrukcja wyra幡ie przypomina, 瞠 przy dopuszczeniu innych instrument闚 muzycznych nale篡 bra pod uwag ducha i tradycj poszczeg鏊nych narod闚 i to, co wed逝g powszechnego przekonania i faktycznego u篡wania odpowiednie jest tylko dla muzyki 鈍ieckiej, nale篡 bezwzgl璠nie wy陰czy z wszelkich czynno軼i liturgicznych i 獞icze pobo積ych (pkt. 63 Por. r闚nie pkt. 60, kt鏎y m闚i, 瞠 nie wolno dopu軼i, by do ko軼io豉, cho熲y dla samej tylko pr鏏y, zosta這 wprowadzone cokolwiek, co nie odpowiada 鈍i皻o軼i miejsca, godno軼i obrz璠闚 liturgicznych i pobo積o軼i wiernych).

 II.   Gdy   M s z a    n i e   j e s t    p i e w a n a,   nic nie stoi na przeszkodzie, by niekt鏎e cz窷ci liturgii mszalnej by造 wykonywane 酥iewem. M闚i o tym pkt 36 Instrukcji. Dotyczy to zar闚no Proprium, jak i Ordinarium Missae. Uwagi dotycz帷e 酥iewania w czasie Mszy 鈍. pie郾i religijnych s tu r闚nie aktualne.

 III.   Na zako鎍zenie przypomnie wypada, 瞠 酥iew闚 nale篡 uczy wszystkich wiernych, poczynaj帷 od dzieci i m這dzie篡 w czasie katechizacji, a sko鎍zywszy na wiernych doros造ch. Do nauki 酥iewu nale篡 wykorzysta fachow pomoc organisty, kt鏎y powinien wsp馧pracowa w tej materii z duszpasterzem (pkt. 18). Nauczanie 酥iewu nale篡 przeprowadzi r闚nolegle z nauczaniem liturgicznym.

Ks. Tomasz Bojasi雟ki

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 105-106

IV. KRONIKA ODNOWY

R. Zielasko

1. Romano Guardini – wspomnienie po鄉iertne

 W Monachium w dniu 1 pa寮ziernika 1968 r. zako鎍zy 篡cie Romano   G u a r d i n i,   prze篡wszy 83 lata. Przed pierwsz wojn 鈍iatow wypowiedzia ten wielki my郵iciel co w rodzaju westchnienia: „Chcia豚ym tego do篡, by wierni na moje Dominus vobiscum odpowiadali Et cum spiritu tuo”.   G u a r d i n i   doczeka si spe軟ienia tego 篡czenia i to we formie, kt鏎a przesz豉 chyba naj鄉ielsze oczekiwania. To, 瞠 tak si sta這, by這 w du篡m stopniu i jego zas逝g. Liturgia by豉 jedn z tych dziedzin, kt鏎ej   R.   G u a r d i n i   po鈍i璚i najwi璚ej zainteresowania, si i pracy. By豉 to praca przede wszystkim wychowawcza w鈔鏚 m這dzie篡, kt鏎 w latach mi璠zywojennych gromadzi w czasie wakacji na zamku Rothenfels w pobli簑 Moguncji. Z tej w豉郾ie pracy rodzi造 si jego najcelniejsze przemy郵enia z dziedziny liturgiki. Opublikowa je w szeregu dzie, kt鏎e po dzi zachowa造 warto嗆. Do takich nale篡 zaliczy przede wszystkim prac pt.: Vom Geiste der Liturgie (O duchu liturgii, wyd. pierwsze 1918, w r. 1958 dzie趾o to jest przet逝maczone na j瞛yk polski) czy wreszcie Besinnung vor der Feier der heiligen Messe (Refleksje przed odprawianiem Mszy 鈍i皻ej, wyd. pierwsze 1939, w r. 1960 wyd. 7). Te i szereg innych publikacji, to przemy郵enia o charakterze teologicznym. Guardini nale瘸 do tych liturgist闚, kt鏎zy w czasie gdy liturgik niemal uto窺amiano z rubrycystyk, interesowa si nie tylko znakiem, rytem, ale pyta stale o to, co ten znak oznacza i urzeczywistnia. St康 nieprzemijaj帷a warto嗆 jego wk豉du do tego ruchu odnowy liturgicznej, kt鏎ego jeste鄉y dzisiaj 鈍iadkami.

Ks. Rudolf Zielasko, Lublin

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 106

I. KRONIKA ODNOWY

R. Z.[ielasko]

2. Nowe czasopismo liturgiczne

 Staraniem instytut闚 liturgicznych Niemiec, Austrii i Szwajcarii wychodzi ju od 2 lat nowe czasopismo liturgiczne „Gottesdienst” (S逝瘺a Bo瘸). Posiada ono charakter biuletynu informuj帷ego o bie膨cych wydarzeniach w dziedzinie liturgii, a jednocze郾ie dostarcza cennych materia堯w do przemy郵e (w postaci bardzo zwi瞛造ch artyku堯w, nie przekraczaj帷ych najcz窷ciej 2 stronic druku) i praktyki duszpasterstwa liturgicznego (np. numer 13-14 zawiera tekst 豉ci雟ki i przek豉d niemiecki nowych modlitw eucharystycznych) Czasopismo ukazuje si 2 razy w miesi帷u w obj皻o軼i 8 stron. Do tej pory (15. 11. 1968) ukaza造 si 22 numery tego cennego czasopisma, w tym kilka podw鎩nych. Wydaje je Herder (Freiburg i Br.) oraz Benziger-Verlag (Einsiedeln).

Ks. R.[udolf] Z.[ielasko]

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 106-107

I. KRONIKA ODNOWY

J. St.[efa雟ki]

3. Zjazd mi璠zynarodowego stowarzyszenia „Pueri Cantores”

 Treviso, rodzinne miasto papie瘸   P i u s a   X   by這 w dniach 26-29 czerwca 1968 r. miejscem zjazdu cz這nk闚 stowarzyszenia „Pueri Cantores”. Zjecha這 si oko這 3000 ch這pc闚 g堯wnie z W這ch, ale poszczeg鏊ne delegacje reprezentowa造 prawie ca造 鈍iat. Poza licznie reprezentowan Austri i Hiszpani, obecna by豉 pozosta豉 Europa, Ameryka, Afryka i Azja. Go軼inni mieszka鎍y miasta zapewnili ch這pcom noclegi w swych domach. Zarz康 miasta odda na obrady sw鎩 pa豉c komunalny. Na program uroczysto軼i z這篡造 si: czynny udzia we Mszy 鈍., koncerty i referaty. W pierwszym dniu uczestnicy brali udzia we Mszy 鈍. koncelebrowanej w ko軼iele katedralnym, wraz z miejscowym biskupem. Nast瘼nego dnia Msza 鈍. 酥iewana odby豉 si w ko軼iele 鈍. Franciszka, a w ostatnim dniu odprawiono Msz 鈍. pontyfikaln z modlitw wiernych w pi璚iu j瞛ykach. W drugim dniu odby si wielki koncert polifoniczny i folklorystyczny. Wszyscy uczestnicy wzi瘭i tak瞠 udzia na placu przed katedr w uroczystym „Rycie Pokoju”. Prezes stowarzyszenia w swych dw鏂h przem闚ieniach om闚i obywatelskie i liturgiczne cele i zadania organizacji.

 Stowarzyszenie „Pueri Cantores”, zgodnie ze swymi celami organizacyjnymi i uwzgl璠niaj帷 wytyczne Ojca 鈍., wykonuje 酥iewy tradycyjne i wsp馧czesne, w j瞛yku 豉ci雟kim i narodowym, bior帷 wraz z ludem czynny udzia w akcji liturgicznej swymi 酥iewami i cieszy si st康 zas逝穎nym uznaniem i rozg這sem na ca造m 鈍iecie, (por. „Notitiae” 4) 1968 (328).

J.[erzy] St.[efa雟ki]

 

 

 

 

Biuletyn Odnowy Liturgii w: Collectanea Theologica 39:1969, f. II, s. 107

I. KRONIKA ODNOWY

J. St.[efa雟ki]

4. Nowy Instytut Muzyki Liturgicznej w Pary簑

 Na 膨danie komisji liturgicznej episkopatu francuskiego, Instytut Katolicki w Pary簑, w porozumieniu z Centrum Narodowym Liturgiki Pastoralnej, zadecydowa przekszta販i aktualny Instytut Muzyki 鈍. (dawnej Instytut Gregoria雟ki) w Instytut Muzyki Liturgicznej. Sob鏎 Watyka雟ki II stawia reformie liturgicznej, a w niej i 酥iewowi oraz muzyce ko軼ielnej, nowe zadania. R闚nie liczne g這sy dochodz帷e z r騜nych stron 鈍iata 鈍iadcz o potrzebie nowej i pog喚bionej formacji technicznej i pastoralnej w zakresie muzyki i 酥iewu liturgicznego. Dotyczy to zar闚no odbiorc闚 jak i tw鏎c闚. Nowy instytut pragnie odpowiedzie tym wo豉niom i sta si mi璠zynarodowym centrum bada dotycz帷ych wszystkich form wyrazu liturgicznego: m闚ionego, 酥iewanego i instrumentalnego. Instytut zorganizowany jest w trzech wydzia豉ch:

 I.   W y d z i a    s t u d i  w   w y  s z y c h   z sekcjami specjalistycznymi: muzykologia liturgiczna, pastoralna, pi鄉iennictwo muzyczne, instrumentacja i pedagogika muzyczna. Studia trwaj przez cztery semestry, po 12 tygodni ka盥y, 12 godzin tygodniowo. G堯wne wyk豉dy i seminaria na Instytucie prowadzi b璠 m.in.:   S.   C a i l l a t,   J.   G e l i n e a u,   J.   Y.   H a m e l i n e,   P.   J o u n e l,   A.   M o u s s y,   G.   S t e f a n i.    Je郵i chodzi o zakres innych dyscyplin tu nie wymienionych, mog by one uzupe軟ione na innych instytutach, po uprzednim porozumieniu z dyrektorem studi闚   (J.   B i h a n).

 II.      W y d z i a    s t u d i  w   m u z y c z n y c h.   Zapewnia formacj techniczn studentom muzyki ko軼ielnej. Studia te s kontynuacj poprzednio istniej帷ego Instytutu w zakresie solfe簑, harmonizacji, kontrapunktu, 酥iewu gregoria雟kiego, ch鏎alnego, francuskiego, organ闚, estetyki.

 III.   W y d z i a    s t u d i  w   p e d a g o g i c z n y c h.   Rozszerza on prace poprzednio istniej帷ego Instytutu Warda na pedagogik nauczania muzycznego i muzyki liturgicznej. I semestr rozpocz掖 si 5 listopada 1968, a w lutym 1969 nast徙i pocz徠ek drugiego. Szczeg馧ow informacj odno郾ie programu i systemu studi闚 mo積a osi庵n望 pisz帷 na adres: Institut de Musique Liturgique, 21 rue d'Assas. Paris 6° (Francja).
(cfr. „Notitiae” 4) 1968 (327).

J.[erzy] St.[efa雟ki]

 

 

 

 


    Zapis elektroniczny Biuletynu Odnowy Liturgii przygotowa Jerzy Paczkowski
 
 

 

 

 

 

 s. 91

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 91

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 92

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 93

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 94

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 96

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 97

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 98

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 99

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 100

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 101

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 102

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 103

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 104

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 105

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 106

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 s. 107